Stress van mantelzorg

Kan dat? Nou echt wel heb ik ervaren.

Mijn moeder werd in 2010 gevonden door een vriendin op de vloer in haar slaapkamer. Ze was niet in staat om overeind te komen en lag er al ruim 20 uur. Zonder eten en drinken dus ook behoorlijk verward. Ze is met ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Aangezien mijn moeder alleen woonde en ik met de auto 45 minuten het dichtstbijzijnde woonde kwam automatisch de mantelzorg op mijn schouders.

Drie weken lang zochten ze naar de oorzaak en al die tijd reed ik bijna dagelijks op en neer naar het ziekenhuis. Ze bleek darmkanker en operatie volgde. Ze konden alles verwijderen maar de narcose had  haar licht beginnende dementie behoorlijk verergert.  Naar huis ging niet meer dus moest ik verzorging regelen in een verzorgingshuis. Mogelijk eerst om op te knappen. Echter binnen een week weer opname in een ziekenhuis omdat ze uitdrogingsverschijnselen kreeg. De ritten op en neer naar het ziekenhuis begonnen weer. Dagelijks op en neer. Weer opnieuw allerlei onderzoeken en uiteindelijk wilde mijn moeder niet meer. Ze was het leven beu en wilde liefst sterven. Dat was zwaar om als dochter te moeten horen maar ik ben ook wel zo dat ik luister naar haar wensen.

Stress van mantelzorg

Mantelzorg is stressvol

Daar begon het geregel  weer, een plek in een verpleeghuis om rustig te kunnen sterven. Weer andere indicatie moest er komen en uiteindelijk kreeg ze dus een plek op een gesloten afdeling. Half jaar lang ging ik een aantal keren per week op bezoek. Na dat half jaar knapte ze wonderbaarlijk op, ze ging weer vast voedsel eten,  wilde weer leren lopen. Dus opnieuw weer geregel voor fysiotherapie en diëtiste.  Ondertussen notaris laten komen om volmachtiging te krijgen nu ze nog helder genoeg was. Nam alle administratie over en deed de betalingen.  Zei zaken op die ze niet meer nodig had en zorgde dat haar belasting gedaan werd. Ze had  een koophuis en ook die moest verkocht worden.  Gelukkig regelde mijn broer dat. Toen huis verkocht werd moest deze geruimd worden. Hiervoor heeft mijn broer hoop geregeld en geholpen maar met zijn eigen zaak en beperkte tijd kwam veel nog op mijn schouders zoals kleding uitzoeken en opruimen van kleine dingen en de post steeds ophalen en adres wijzigen naar mijn adres. Dan merk je pas hoeveel troep je ouders eigenlijk hadden.

Toen ze eenmaal opgeknapt was zo ver dat kon, bleek al snel dat ze niet meer op haar plek was. Dus weer op zoek naar wat dan wel voor haar goed zou zijn. In mijn omgeving waren een aantal verpleeghuizen met zowel gesloten als open afdelingen. Na gesprek met intaker werd besloten dat ze naar open afdeling kon. Bij mij zo’n  15 minuten rijden. Leek mij helemaal prima. Toen er plek kwam kon ze verplaatst worden. Rolstoel taxi moest ik regelen en ik wachtte haar op op haar nieuwe plek.

Haar kamer richtten we in en ik dacht dat er eindelijk wat rust zou komen na dat bewogen jaar. Niets bleek minder. Ze lapte  de regels aan haar laars en ik werd voor iedere overtreding die zij beging gebeld. Dat gaf ook weer zoveel onrust. Voelde me vreselijk,  de rollen waren tegen mijn wil in omgedraaid. Nu moest ik ouder zijn en zij een kind wat absoluut niet luistert. Ze negeerde wat ik zei en mijn frustratie na ieder bezoek was sky  high.

Na paar jaar daar zo gewoond te hebben had  ik leren omgaan met de rol waar ik in zat. Had me erin berust en ‘het is zoals het is’ werd mijn lijfspreuk. Stress nam daardoor af. Echter hadden de jaren van constante stress en frustratie wel aardig hun tol geëist. Ik was  moe, was op en sleepte mezelf voort. Moest doorgaan voor mijn gezin en voor mijn moeder. Als het rustig was  rondom haar pakte ik ook mijn rust, tot de volgende rollercoaster die soms maar door bleef gaan.

En toen kwam moment dat ze van mening waren dat ze eigenlijk onvoldoende capaciteit en kennis hadden op de afdeling waar mijn moeder verbleef met het gevolg dat ze weer verkast moest worden. Daar gingen we weer de rollercoaster in want mijn moeder weigerde en nadat er plek vrijgekomen was op een gesloten afdeling vlak bij mijn huis moest ze onder verdoving en onder politie begeleiding per ambulance afgevoerd worden. Ik ben er expres niet bij geweest. Kon dat niet aanzien,  dat kleine hoopje ellende tussen twee agenten in. Dat beeld heb ik mezelf bespaard. Ik wachtte haar op in haar nieuwe huis. Ze kwam aan en was  erg verdrietig. Dat raakt enorm…

Gelukkig kon ze wennen. 1,5 jaar heeft ze daar mogen wonen tot ze ook daar niet meer op haar plek zat en ze wederom moest verhuizen. Dit keer gelukkig maar 5 deuren verder naar ander huisje. Iedere keer als ik dacht dat ze nu wel op haar plek zou zitten gebeurde er weer iets waardoor de onrust en stress volop terug kwam. Het is niet makkelijk om mantelzorger  te zijn, het is stressvol en vergt veel tijd en energie. Ik heb nu wel geleerd dat er nooit echt rust zal zijn… er gebeurt altijd wel weet iets wat je uit evenwicht kan brengen. Ik ben dankbaar dat ik over zoveel zelfhulp technieken beschik. Zonder deze had ik het niet gered. Heb zelf een aantal jaren geleden ook nog in therapie geweest om mijn emoties op te ruimen. Dat heeft me ook goed gedaan.

Veel mensen hebben moeite hulp te vragen en ook ik ben daar één van. Ondertussen heb ik dat geleerd en aanvaard ik die ook.

Zit jij  in een dergelijke situatie? Wees mild voor jezelf en leer assertief te worden. Je mag ook nee zeggen en voor jezelf opkomen. Je tijd nemen om tot jezelf te komen. Vraag hulp waar dat kan,  je hoeft echt niet alles zelf op te lossen. En zoek hulp om om te leren gaan met je emoties. Het vraagt zoveel van je dat het normaal is dat je jezelf af en toe verliest!

Wens je veel sterkte en kracht toe. Heb jij een soortgelijk verhaal of wil je het gewoon even van je afschrijven  (lucht vaak wat op) schroom dan niet en stuur ons bericht. Je krijgt altijd antwoord.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail