All posts in Geen categorie

Afvallen moeilijk? Welnee!

Categories: Alle artikelen, Geen categorie
Reacties uitgeschakeld voor Afvallen moeilijk? Welnee!

Als hypnotherapeut krijg je veel cliënten met uiteenlopende hulpvragen.

De telefoon gaat over. Ik neem op en hoor aan andere kant een vrouwen stem. Ze zegt dat ze graag wat informatie wil over hypnose bij afvallen. Ik vraag wat ik voor haar kan betekenen. Na wat uitleg van zowel haar kant als mijn kant maken we een afspraak voor intake.

Paar dagen later komt ze mijn praktijk binnen. Ze komt met haar vader die haar gebracht heeft. Ze kan namelijk zelf niet auto rijden. Ze heeft een vorm van epilepsie met veel aanvallen. Ze heeft nu medicijnen die haar helpen om minder aanvallen te krijgen alleen is dat ook direct het probleem: door de medicijnen is ze veel te zwaar geworden. Ze weegt 120 kilo en dat met lengte van rond de 1.60. Ze ondervindt nu ook de lichamelijke klachten van het te zwaar zijn. Op mijn vraag wat ze doet aan dieet of wat dan ook om af te vallen zegt ze dat ze een dieet volgt maar merkt dat het zo moeilijk is om vol te houden. En dan schiet ze in de stress wat ervoor zorgt dat ze zeker wil snoepen en zich volvreten .

Na intake spreken we af dat ik haar bij haar thuis behandel. Dat is voor haar makkelijker omdat ze geen vervoer heeft en ook niet in dit dorp woont.

Op eerste behandeldatum  is het even zoeken waar ze nu precies woont. Ik parkeer de auto en loop de tuin in naar bijgebouw. Ze woont zelfstandig in een huisje in de tuin van haar broer. Geweldige oplossing voor haar. Ze laat me binnen nadat ik aangeklopt heb. Ik settel  me op de bank en na thee te hebben gekregen gaan we aan de slag. We verkennen wat de reden is waarom ze gaat snaaien. Blijkt dat het toch veelal emoties zijn wat eraan ten grondslag ligt. Daar gaan we aan werken en zo leer ik haar om te focussen. … welke emoties, welke situaties en dan veranderen we de negatieve emotie naar een neutraal of fijn gevoel.  Het gaat goed en we starten direct met eerste hypnose sessie. Suggesties waardoor ze minder trek krijgt in ongezond voedsel en meer zin krijgt om gezond te eten en meer te bewegen worden meegenomen. Ze is beperkt in beweging maar heeft begeleiding bij een sportschool. Na de sessie praten we na en maken we nieuwe afspraak. Sessie heb ik opgenomen en beloof deze toe te sturen.

Afvallen

Afvallen dmv hypnose

Er volgen nog een viertal sessies . Hypnose heeft veelal 5 tot 6 sessies nodig om de suggesties die mee gegeven wordt goed te laten beklijven.   Behalve hypnose kijken we ook naar wat stress en ongewenste emoties geeft en ruimen we zoveel mogelijk stress factoren en emoties op. Ze merkt duidelijk verschil in haar manier van eten, dat ze makkelijker aan dieet kan houden nu en gevoel om te snaaien verdwijnt volledig. Na 5 sessies nemen we afscheid.

Na zes maanden gaat de telefoon en hoor ik aan andere kant de bekende stem van haar weer. Ben uiteraard heel benieuwd hoe het met haar gaat. Ze verteld vol enthousiasme dat ze 20 kilo op afgevallen maar helaas nu weer even vast zit. Of ik nog keer wil komen. We maken nieuwe afspraak. We ruimen weer wat oud zeer op wat nu in de weg zit en na twee sessies merkt ze dat ze er weer klaar voor is om alleen verder te gaan. Wat ben ik trots op haar!

Wat opvalt is dat bijna iedereen die aan dieet begint eerste paar weken zo goed gaan “Al 5 kilo kwijt!” maar daarna komt er stilstand in het afvallen en schieten veel mensen de stress in en dan gaat het mis. Veel mensen zijn emotie eter dus gaan snaaien en kunnen dieet vaarwel zeggen.

Hypnose zorgt dat het makkelijker is om  het dieet vol te houden zonder in de stress te schieten. Het is een geweldig en krachtig hulpmiddel.

Affirmatie helpt

Categories: Alle artikelen, Geen categorie
Reacties uitgeschakeld voor Affirmatie helpt

Eén affirmatie waar ik veel aan denk en toepas op mijn leven: Het is zoals het is.

Deze affirmatie helpt me bij ontzettend veel dingen maar helaas kan het me niet altijd helpen om zaken in het juiste perspectief te plaatsen of los te laten.

Gelukkig helpt het me wel enorm om beter om te gaan met de situatie met mijn moeder.

Op een dag bracht ik haar weer een bezoek. Ik ben haar mantelzorger.

Ik parkeer de auto bij het verpleeghuis, pak de slof sigaretten en Margrieten die ik voor haar meegenomen heb en stap uit. Al lopend naar de ingang van het huis zie ik haar buiten al zitten en zwaai naar haar. Het duurt even voor ze door heeft dat ik het ben die naar haar zwaait, tot ik dichterbij kom. Zodra ze me herkent staat ze op en loopt met een blij gezicht naar me toe met haar rollator. “O kind, ik ben zo blij dat je er bent”, zegt ze. Een zin die ik iedere keer weer hoor. Ik geef haar een kus op beide wangen. Ze geeft aan dat ze ergens anders naar toe wil en loopt voor me uit naar binnen om daar plaats te nemen aan een tafel.

“Zullen we wat te drinken nemen?”, vraagt ze en na instemmend knikken van mijn kant vervolgt ze: “Ik wil een droge witte wijn graag”.  Ben ondertussen al gewend aan het feit dat ze van mij verwacht dat ik het ga halen.  Ik sta op en bij de catering aangekomen bestel ik een droge witte wijn en een thee.

Als ik terug kom wil mijn moeder naar buiten in de achtertuin om een sigaret te roken. Aangezien ik een slof bij me heb en een aansteker hoef ik niet naar boven om dat te halen.  Scheelt weer een loopje. Ik doe de deur voor haar open zodat ze met rollator naar buiten kan. We nemen in de tuin plaats en ik help haar haar sigaret aan te steken. De aansteker is groot en zij heeft de kracht niet in haar vingers om hem aan te steken.

Dan volgt het gesprek. De psychiater heeft haar verteld dat ze moet verhuizen maar dat doet ze echt niet hoor, zo drukt ze op mijn hart. Helaas kan ik haar niets anders meedelen dat ze wel zal moeten. Nou, ze laat zich anders door niemand dwingen. Ze wil niet bij de gekken zitten. Ondanks dat ik beter weet doe ik verwoede pogingen haar duidelijk te maken dat de mensen daar niet gek zijn maar vergeetachtig, net als zij. Vergeetachtig is ze echt niet zegt ze en verhuizen doet ze al helemaal niet, niemand die haar kan dwingen. Leg haar nogmaals uit wat de procedure is en dat als de rechter de beslissing maakt dat ze naar een gesloten afdeling gaat dat ze zelf niets meer in te brengen heeft, ook ik niet. Wel zal ik zeker mijn best doen om haar hier in Puttershoek te houden zodat ze haar vriend kan blijven zien.

Nadat ze herhaaldelijk heeft gezegd niet te gaan verhuizen, ze ook nog tegen me geschreeuwd heeft besluit ik het onderwerp zoveel mogelijk te vermijden of te sussen als ze er weer over begint. Het gesprek veranderd gelukkig en ze vraagt wat ik van haar vriend vind. Ik vertel haar dat ik hem heel aardig vind. Dat vindt zij zelf ook zegt ze met een glimlach op haar gezicht. Ook weet ze dat hij er ieder moment aan komt want hij heeft gezegd tussen twee en drie uur langs te komen.

Dan vraagt ze me opnieuw wat ik van hem vind en na de vijfde keer geef ik het terug aan haar: “Mama, dit is nu de vijfde keer dat je het vraagt. Dit is nu precies wat ik bedoel en waar de verpleging tegen aan loopt. Je kort-termijn geheugen is aangetast en je vergeet steeds meer dingen. Dingen die belangrijk voor je zijn onthoud je maar de rest vergeet je. Ook heb je last van decorverlies.” Met name dat laatste is niet waar zegt ze waarop ik haar vriendelijk wijs op de smoezelige leren jas die ze aan heeft en vol zit met vieze plakkerige plekken. “Kan me niet schelen”, is haar antwoord en daar gaan we dus weer… “Dat is nu precies waar de verzorging tegen aan loopt met jou, je geeft er niet om hoe je erbij loopt”.

“Dat is helemaal niet waar!”, roept ze uit, “ik heb pas speciaal weer blonde plukjes in mijn haar laten doen!”.  Blijkbaar zit het naar de kapper gaan nog heel erg in haar systeem, maar de schoonheidsspecialiste mocht laatst niet bij haar doen en daar wijs ik haar nog op.

Waarom doe ik toch die moeite nog? Vraag het me af terwijl ik dit schrijf en nu word het me ineens duidelijk waarom ik me gisteren na dit bezoek zo leeg voelde.

Na een tijdje besluit ik om de rest van de slof sigaretten naar boven te brengen naar de verzorging. Die beginnen direct over mijn moeder, dat ze vanochtend zo boos werd omdat ze niet gelijk geholpen werd, hoe ze de verzorgende heeft uitgescholden. Al snel staan we voorbeelden te noemen en moeten we er ook wel even om lachen. Ik besluit weer naar beneden te gaan want ze vraagt zich vast af waar ik blijf. Beneden aangekomen zie ik dat haar vriend haar gezelschap houdt.

Ze dringt aan bij haar vriend om wat te drinken te nemen en na meerdere keren nee gezegd te hebben besluit hij toch maar in te stemmen. Ik stel voor dat ik het even voor hem haal want ook al biedt mama het aan, ze kijkt mij al aan en stuurt me al weg om te gaan halen.

Als ik terug kom vertelt haar vriend dat ze de laatste tijd wat vaak botsen met elkaar, dat ze boos op hem wordt en hem soms schopt. Het enige wat ik denk: “Oh nee, nu al barsten in de relatie/vriendschap?”

Ik kondig aan dat ik naar huis toe ga en na afscheid te hebben genomen laat ik hun twee achter in de tuin. Hoop dat ze nog een manier vinden (of eigenlijk hij) hoe ze met elkaar om kunnen blijven gaan. Helaas is een instructie boekje nooit bij mijn moeder geleverd… en dat brengt me weer bij: het is zoals het is.

Zie voor onze affirmaties: http://positiefdenken.pit4.nl/affirmaties/

Affirmatie helpt accepteren

Affirmaties helpen je loslaten