All posts in Communicatie

Grenzen

Categories: Alle artikelen, Communicatie
Reacties uitgeschakeld voor Grenzen

Vorige week was ik jarig en dit jaar hadden we besloten dat op een zeer ontspannen manier te vieren: met een dagje sauna. Bij aankomst bleken we nog een massage te kunnen boeken en dat deden we. Ons werd verzocht om vlak voor de afgesproken tijd bij de open haard te komen zitten dan zouden we opgehaald worden.
De dag verliep zoals dat gaat in een sauna. Opwarmen en afkoelen, zwemmen, lekker lunchen, en het zonnetje meepikken dat die dag nog heerlijk scheen.

Toen de tijd van onze massage naderde begaven we ons richting de open haard om plaats te nemen op het bankstel in afwachting van onze massage. Daar lag een mevrouw languit op de 4 persoons hoekbank. Waarom ze ervoor koos om op  deze bank haar middagslaapje en later ook gezichtsmasker te doen in plaats van op een ligstoel in de aparte relaxruimte is me niet duidelijk. Maar goed alle zitplaatsen waren bezet, dus ik ging op de hoek naast deze mevrouw zitten. Het make-up kwastje dat op de zitting lag, legde ik op tafel en meldde dat even aan haar.  Omdat ze nog steeds languit lag kon mijn man niet zitten.  Ik gebaarde naar hem van ga gewoon naast haar voet zitten en dat deed hij. De mevrouw bleef, met haar masker op, stoïcijns liggen alsof we er niet waren. Ik denk dat ik op die plek op haar voet of er tegenaan was gaan zitten. Misschien niet netjes maar soms moet je je ruimte opeisen vind ik.
grenzen stellen
Mijn man zat dus op het puntje van de bank. Ik keek dat zo een tijdje aan en vroeg toen aan de maskermevrouw: ‘wil je je voet iets intrekken zodat mijn man ook normaal kan zitten?’ Dit viel niet goed, ze trok haar been weg, stond op en liep boos weg. Non-verbaal was de communicatie heel duidelijk dus wellicht daarom vond ze woorden overbodig. Maar goed mijn man kon nu lekker zitten. Na een minuut of 10 wachten belandden we op de massagetafel en hebben daar echt van genoten.

Enige tijd later liepen we door de tuin en bij het passeren van de jacuzzi hoorde ik de maskermevrouw van daaruit sissen: ‘dat is dat stel dat naast me kwam zitten, ze komen hier niet in hoor, ze rotten maar op’. Ik was verbouwereerd, blijkbaar was ze toch niet zo stoïcijns maar woedde er nogal een oorlog binnenin haar. Als er zoiets wordt gezegd wordt het trouwens best aantrekkelijk om er toch even bij te gaan zitten…..  Maar ik ben inmiddels een jaar ouder en wijzer want dit speelde op mijn verjaardag en dus liepen we wijselijk door. Ik schrik best wel van zo’n boze reactie. Dan ga ik meteen bij mezelf te rade of ik iets fout heb gedaan. Dat komt waarschijnlijk door mijn gevoeligheid. In dit geval sta ik nog steeds achter mijn aanpak. Zo’n gevoel ben ik niet 123 kwijt.
Wel heb ik haar inwendig bedankt voor de oefening in assertiviteit die ze mij in het bankstelavontuur heeft gegeven.

Daarnaast drong zich een ander thema in me op, waar ik ook mee bezig was vorig jaar op mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Het is soms een zeer dun lijntje tussen goed voor jezelf zorgen,  je grens stellen en je grens ook trekken en aan de andere kant respect en zorg voor de ander bewaren. Vanuit het gezichtspunt van de maskermevrouw waren wij niet sociaal bezig omdat we haar in haar ogen weg duwden van ‘haar bank’. Vanuit mijn gezichtspunt was zij niet sociaal bezig omdat ze 4 zitplaatsen bezet hield (voor zeker 2 uur)  terwijl er een speciale relaxruimte was met ligstoelen die daar in mijn ogen dus veel beter voor geschikt waren.
Het grensgebied is in veel gevallen dus niet zwart/ wit, in het grijze gebied kom je dit soort dingen veel tegen. Hoe reageer je dan?

Heeft een werknemer nog vrije tijd?

Categories: Alle artikelen, Communicatie
Reacties uitgeschakeld voor Heeft een werknemer nog vrije tijd?

Persoonlijk vind ik door de komst van de geavanceerde mobiele telefoons de verwachtingen van de werkgever over jouw beschikbaarheid steeds meer misplaatst. Je kunt toch immers de mail direct lezen? Of de sms, of de whatsapp? Dus je kunt dan ook direct reageren toch? Dat het JOUW vrije tijd is heeft de werkgever blijkbaar geen boodschap aan.

Ik zit aan tafel met twee verpleegkundige die met elkaar in gesprek raken over hun werk. Hoe dat eraan toe gaat en waar ze tegenaan lopen.   Over het ziek zijn van de één, het re-integratie proces wat erbij hoort en vooral hoe er op haar werk door hogere hand mee omgesprongen wordt en dat is niet misselijk. Degene die ziek is had zelf verzocht om maar 20% ziekmelding omdat ze twee dagen in de week naar revalidatie moet. Haar werkgever stemde ermee in. Ondanks de instemming werd haar toch even gevraagd of ze niet beter haar taken af kon staan (aansturend verpleegkundige in dit geval). Ook werd binnen afzienbare tijd haar volledige 100% tijd ingepland om haar revalidatiedagen heen. Nu vermoed ik dat ze parttime werkt, omdat ze aan gaf dat ze nu nog maar één dag overhield in de week om haar kleinkinderen te zien, haar moeder te bezoeken, het huishouden te doen en alle overige sociale contacten en bezigheden die ze nog heeft. Ze was werkelijk ontsteld door deze actie en opmerkingen.

De ander deed ook een boekje open. Hoe ze thuis een mail ontving in haar vrije tijd. Deze weigerde te lezen omdat ze simpelweg vrij is. Terecht toch? Of ben je tegenwoordig niet vrij meer als je vrij bent van je werk? Dezelfde avond stond haar leidinggevende voor haar deur. Die kwam vragen of ze een extra dienst wilde draaien want ze reageerde niet op de mail, zo werd gezegd. Ze werd woedend en heeft haar leidinggevende de deur gewezen met de mededeling dat het schending is van haar privacy en als deze het nog eens zou doen ze ermee naar de directeur zou stappen. Wat denk jij? Is de directeur er gevoelig voor? Of zou deze het met de leidinggevende het eens zijn?

De ander wist een soortgelijk verhaal te vertellen: “Ik zag in de ochtend om half 10 toen ik net aan de koffie zat dat er de avond ervoor een mail was gestuurd   om 23.30 uur (!!!) met de vraag of ik in plaats van 11.30 om 9.30 uur kon beginnen de volgende dag.” Dat ging dus al niet meer. Ze zat in haar ochtendjas en was nog helemaal niet klaar om aan het werk te gaan dus stuurde ze een mail terug dat ze het verzoek nu pas las en dus niet kon komen. Daarop ontving ze iets later de mededeling dat het weer erg jammer was dat ze zo laat reageerde en nu alles in de soep liep.

Hoe is dat bij jou op je werk? Heb jij ook zo’n ervaringsverhaal? Graag zouden we die van jou vernemen en wie weet help je er weer andere mensen mee!

Mobiel