Affirmatie helpt

Eén affirmatie waar ik veel aan denk en toepas op mijn leven: Het is zoals het is.

Deze affirmatie helpt me bij ontzettend veel dingen maar helaas kan het me niet altijd helpen om zaken in het juiste perspectief te plaatsen of los te laten.

Gelukkig helpt het me wel enorm om beter om te gaan met de situatie met mijn moeder.

Op een dag bracht ik haar weer een bezoek. Ik ben haar mantelzorger.

Ik parkeer de auto bij het verpleeghuis, pak de slof sigaretten en Margrieten die ik voor haar meegenomen heb en stap uit. Al lopend naar de ingang van het huis zie ik haar buiten al zitten en zwaai naar haar. Het duurt even voor ze door heeft dat ik het ben die naar haar zwaait, tot ik dichterbij kom. Zodra ze me herkent staat ze op en loopt met een blij gezicht naar me toe met haar rollator. “O kind, ik ben zo blij dat je er bent”, zegt ze. Een zin die ik iedere keer weer hoor. Ik geef haar een kus op beide wangen. Ze geeft aan dat ze ergens anders naar toe wil en loopt voor me uit naar binnen om daar plaats te nemen aan een tafel.

“Zullen we wat te drinken nemen?”, vraagt ze en na instemmend knikken van mijn kant vervolgt ze: “Ik wil een droge witte wijn graag”.  Ben ondertussen al gewend aan het feit dat ze van mij verwacht dat ik het ga halen.  Ik sta op en bij de catering aangekomen bestel ik een droge witte wijn en een thee.

Als ik terug kom wil mijn moeder naar buiten in de achtertuin om een sigaret te roken. Aangezien ik een slof bij me heb en een aansteker hoef ik niet naar boven om dat te halen.  Scheelt weer een loopje. Ik doe de deur voor haar open zodat ze met rollator naar buiten kan. We nemen in de tuin plaats en ik help haar haar sigaret aan te steken. De aansteker is groot en zij heeft de kracht niet in haar vingers om hem aan te steken.

Dan volgt het gesprek. De psychiater heeft haar verteld dat ze moet verhuizen maar dat doet ze echt niet hoor, zo drukt ze op mijn hart. Helaas kan ik haar niets anders meedelen dat ze wel zal moeten. Nou, ze laat zich anders door niemand dwingen. Ze wil niet bij de gekken zitten. Ondanks dat ik beter weet doe ik verwoede pogingen haar duidelijk te maken dat de mensen daar niet gek zijn maar vergeetachtig, net als zij. Vergeetachtig is ze echt niet zegt ze en verhuizen doet ze al helemaal niet, niemand die haar kan dwingen. Leg haar nogmaals uit wat de procedure is en dat als de rechter de beslissing maakt dat ze naar een gesloten afdeling gaat dat ze zelf niets meer in te brengen heeft, ook ik niet. Wel zal ik zeker mijn best doen om haar hier in Puttershoek te houden zodat ze haar vriend kan blijven zien.

Nadat ze herhaaldelijk heeft gezegd niet te gaan verhuizen, ze ook nog tegen me geschreeuwd heeft besluit ik het onderwerp zoveel mogelijk te vermijden of te sussen als ze er weer over begint. Het gesprek veranderd gelukkig en ze vraagt wat ik van haar vriend vind. Ik vertel haar dat ik hem heel aardig vind. Dat vindt zij zelf ook zegt ze met een glimlach op haar gezicht. Ook weet ze dat hij er ieder moment aan komt want hij heeft gezegd tussen twee en drie uur langs te komen.

Dan vraagt ze me opnieuw wat ik van hem vind en na de vijfde keer geef ik het terug aan haar: “Mama, dit is nu de vijfde keer dat je het vraagt. Dit is nu precies wat ik bedoel en waar de verpleging tegen aan loopt. Je kort-termijn geheugen is aangetast en je vergeet steeds meer dingen. Dingen die belangrijk voor je zijn onthoud je maar de rest vergeet je. Ook heb je last van decorverlies.” Met name dat laatste is niet waar zegt ze waarop ik haar vriendelijk wijs op de smoezelige leren jas die ze aan heeft en vol zit met vieze plakkerige plekken. “Kan me niet schelen”, is haar antwoord en daar gaan we dus weer… “Dat is nu precies waar de verzorging tegen aan loopt met jou, je geeft er niet om hoe je erbij loopt”.

“Dat is helemaal niet waar!”, roept ze uit, “ik heb pas speciaal weer blonde plukjes in mijn haar laten doen!”.  Blijkbaar zit het naar de kapper gaan nog heel erg in haar systeem, maar de schoonheidsspecialiste mocht laatst niet bij haar doen en daar wijs ik haar nog op.

Waarom doe ik toch die moeite nog? Vraag het me af terwijl ik dit schrijf en nu word het me ineens duidelijk waarom ik me gisteren na dit bezoek zo leeg voelde.

Na een tijdje besluit ik om de rest van de slof sigaretten naar boven te brengen naar de verzorging. Die beginnen direct over mijn moeder, dat ze vanochtend zo boos werd omdat ze niet gelijk geholpen werd, hoe ze de verzorgende heeft uitgescholden. Al snel staan we voorbeelden te noemen en moeten we er ook wel even om lachen. Ik besluit weer naar beneden te gaan want ze vraagt zich vast af waar ik blijf. Beneden aangekomen zie ik dat haar vriend haar gezelschap houdt.

Ze dringt aan bij haar vriend om wat te drinken te nemen en na meerdere keren nee gezegd te hebben besluit hij toch maar in te stemmen. Ik stel voor dat ik het even voor hem haal want ook al biedt mama het aan, ze kijkt mij al aan en stuurt me al weg om te gaan halen.

Als ik terug kom vertelt haar vriend dat ze de laatste tijd wat vaak botsen met elkaar, dat ze boos op hem wordt en hem soms schopt. Het enige wat ik denk: “Oh nee, nu al barsten in de relatie/vriendschap?”

Ik kondig aan dat ik naar huis toe ga en na afscheid te hebben genomen laat ik hun twee achter in de tuin. Hoop dat ze nog een manier vinden (of eigenlijk hij) hoe ze met elkaar om kunnen blijven gaan. Helaas is een instructie boekje nooit bij mijn moeder geleverd… en dat brengt me weer bij: het is zoals het is.

Zie voor onze affirmaties: http://positiefdenken.pit4.nl/affirmaties/

Affirmatie helpt accepteren

Affirmaties helpen je loslaten

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail